
Hoxe na nosa sección habitual de Mitos Celestes presentamos a un home que seguramente ninguén de nós tivo o pracer de velo xog
ar. Aínda que non é dos máis recoñecidos, foi un dos primeiros ídolos da afección, en definitiva, un dos xogadores máis representativos da historia do noso club que nunca debería quedar no esquecemento de ningún celtista, o granVenancio.
Venancio González Iglesias naceu o 8 de decembro de 1914 na vila ourensán de Ribadabia. Naqueles tempos do fútbol físico e c
ampos impracticables, comezou a destacar Venancio xogando no equipo da súa terra. ¡Con 15 anos xa xogaba no primeiro equipo e como titular! Pronto chamou a atención de equipos máis importantes e o Ourense chamou ás súas portas. Despois dun par de tempadas cos ourensáns no ano 1933, con 19 anos, recalou no Celta de Vigo.
No conxunto vigués comezou xogando na segunda división pero, despois dun par de tempadas, o equipo logrou o ansiado ascenso a primeira división no ano 1936; Venancio foi peza clave. Venancio cumpliu un total de 12 tempadas xogando n
o equipo vigués amosando sempre unha profesionalidade e amor ás cores dignas de mención. Na súa derradeira tempada colaborou a que o Celta chegase ao seu maior éxito ata ese momento, a final da copa do xeneralísimo en Chamartín, que desgrazadamente perdimos por catro goles a un fronte ao Sevilla.
Venancio
xogou un total 162 partidos co equipo vigués (99 en primeira) e conseguiu 9 goles. Pero Venancio non destacaba pola súa faceta goleadora. Era un extremo dereita á antiga usanza, moi rápido e vertical que gañaba con facilidade a liña de fondo e poñía uns milimétricos centros para que compañeiros da talla de Nolete, Pahiño ou Hermidita os remachasen ao fondo da rede.
O alcume de “Capitán Veneno” llo puxeron polo seu marcado temperamento. Unha maneira de ser causante de que non se enrugara por ningunha circunstancia; xa fora protestando aos arbitros (os seus grandes inimigos), ar
engando aos seus compañeiros ou encarándose co equipo rival. A lenda fala dunha anécdota que lle pasou nun derbi co Deportivo e que mostra ben ás claras o temperamento do extremo galego. Venancio, que era o capitán do equipo, foi expulsado no partido pero negouse a abandonar aos seus compañeiros. Ao final tiveron que sacalo do campo pola forza.
Venancio é sen dúbida un dos homes máis importantes na historia deste equipo. Foi o primeiro gran capitán, u
n home sacrificado polo ben do equipo antes do seu lucimiento personal, un home que renunciou a xogar en clubs máis grandes polo incondicional cariño que profesaba a este equipo, un home que continuou ligado ao Celta tras rematar a súa carreira, en resumo, un home que os celtistas non podemos esquecer porque forma parte da nosa historia.
Venancio, un mito entre os mitos.
Últimos Comentarios