Destino Plaza América

Ninguén dixo que sería fácil, todo o contrario, o ascenso é difícil. Imos a por él, e que mellor que recordar o último ascenso, loitado ata o final.

Vellos coñecidos na final da Champions

Nunca vén mal lembrar os bos tempos cando as cousas non marchan ben. Onte coñeciamos o segundo finalista desta edición da UEFA Champions League. O Milán venceu en San Siro por 3-0 ao Manchester United, clasificándose para a final desta competición ao remotar o 3-2 colleitado na ida.

Mentres o Liverpool gañou a eliminatoria nos penaltis fronte ao Chelsea con Pepe Reina e Rafa Benitez como protagonistas.

Agora que estamos inmersos nunha loita tan fea como é a da permanencia, pode ser bo momento para regalarnos os ollos e facer memoria daquelas victorias colleitadas polo Celta en San Siro e en Anfield Road (1-2 e 1-3)

Aquí vos deixamos o video dos goles do Celta en San Siro, que significaban a clasificación do Celta para os oitavos de final da Champions League. Quen non lembra ese golazo de Jose Ignacio ….. ?

Datas para o recordo: Celta 4 – 0 Juventus, o día que tremeu Balaídos

Hoxe na nosa nova sección de “Aqueles marabillosos anos” reviviremos o partido vivido en Balaídos fronte a un dos grandes equipos de Europa, a victoria ante a Juventus de Turín.

Corría a tempada 1999/00 e se xogaba a volta dos oitavos de final da copa da UEFA. Era a terceira participación do Celta en competición europea e sete días antes, na ida, no estadio de Delle Alpi, a Juve vencera por 1-0 con gol de Alessandro Del Piero.

A Juventus chegou a Vigo máis que confiada nas súas posibilidades, cun equipo repleto de estrelas e cun adestrador mais que recoñecido, o actual adestrador do Milán, Carlo Ancelotti. Tiña as súas ordes a xogadores da talla de Zinedine Zidane, Del Piero, Edgar Davids, Zambrotta, Kovacevic, Montero ou Van der Sar.

O partido xogouse o 9 de marzo do ano 2000 con unha afluencia masiva a Balaídos que rondaba os 29.000 espectadores. O once que saiu por parte do Celta foi: Pinto, Celades, Cáceres, Sergio, Juanfran, Giovanella, Makelele, Karpin, Mostovoi, Gustavo López e Benni McCarthy. Os italianos deixaron a Zidane no banco pero xogaron Del Piero, Kovacevic, Davids e compañía.

Cando comezou o partido case ningún dos que alí estabamos pdíamos imaxinar o que nos ía deparar esa noite. Pero non fixo falta moito tempo para percibir que podería ser outra noite máxica; nada máis comezar o partido, no minuto un, nunha internada de Mostovoi pola esquerda, rompeu a Ferrara e puxo un pase atrás que Makelele remachou ao fondo das mallas de Van der Sar.

A grada estoupou de xúbilo como poucas veces se lembra en Balaídos. A xente falaba, gritaba, ría e se volvía tola con cada xogada dos nosos. Os Karpin, Mostovoi e demais comezaban a desquiciar á todopoderosa “Vechia Signora”. Era un equipo con todalas letras, afección, xogadores, corpo técnico e directiva remaban nunha soa dirección, a da victoria.

A Juventus, coma case todolos equipos italianos, era un equipo que non sabía perder. Comezaron a facer “gala” do xogo brusco e no minuto 27 o veterano centrocampista Antonio Conte viu o segundo cartón amarelo. O italiano, non sen protestar, foi camiño dos vestiarios. A Juve comezaba a perder os papeis ante un Celta soberbio que non lle deixaba opción algunha.

Pero o partido aínda acababa de comezar. Nestes intres a eliminatoria estaba empatada e o Celta foi descaradamente a polo segundo gol. No minuto 32 Mostovoi botou un saque de esquina, que peiteou Cáceres e tras unha falta de entendemento entre Birindelli e Van der Sar o balón se introduciu mansamente na portería italiana. O 2-0 campeaba no marcador. A xente frotaba os ollos, incrédula ante o que estaba a ver. Un dos equipos máis fortes do momento estaba mordendo o po no coliseo vigués.

Pero a primeira parte aínda gardaba un derradeiro acto que rematou por decantar a eliminatoria do lado celtiña. No tempo de prolongación nunha internada de Karpin pola súa habitual banda dereita, foi freado por unha terrorífica entrada de Montero que o afouto colexiado Hugh Dallas interpretou coma agresión e polo tanto expulsión. A Juve quedaba sen outro xogador básico e tería que xogar toda a segunda metade con 9 xogadores.

No descanso a xente comía o bocata coa sensación de que estaba nun sono, dun intre a outro ía despertar e toda esta grandiosa velada ía desparecer. Pero non, por unha vez os afeccionados do Celta, noutrora sofridores coma poucos, estaban máis espertos que nunca. Por fin, e despois dunha longa espera, o Celta loitaba cos grandes de Europa.

O comezo da segunda parte foi similar ao comezo do partido, xa que non fixo falta máis que un minuto para que o Celta fixera o terceiro da noite. Foi nun balón en longo que Van der Sar non conseguiu atallar e Benni, moi atento, empurraba ao fondo da rede. O Juventus era un equipo desdebuxado totalmente. Makelele barría a Davids, Cáceres desquiciaba a Del Piero e Sergio anulaba a Kovacevic. No ataque Mostovoi dirixía unha orquestra case perfecta que tiña a Karpin e G.López como estiletes e Benni como referencia.

Despois da entrada de homes de refresco coma Revivo no Celta, e Iuliano e o todopoderoso Zidane na Juve, o Celta lograba o cuarto e último da noite. Foi nun centro dende a dereita de Celades que rematou G.López dun xeito acrobático, Van der Sar (que tivo unha noite horrible) non atallou o esférico e outra vez Benni foi o máis listo da clase e consegui o 4-0 definitivo.

O resto do partido foi unha auténtica festa. Houbo tempo para cantar a Rianxeira, que esa noite soou coma poucas, o Miudiño, corear os xogadores, animar ao equipo e demais, todo coas bufandas e bandeiras ao vento. Houbo incluso tempo para a entrada no campo de Tomás e, sobre todo, de Mazinho (xa estaba mancado) que levou unha sonorosísima ovación cando entrou no terreo de xogo. A festa era completa e todos os alí presentes disfrutamos coma nunca.

Ao rematar o partido a xente, de pé, ovacionou aos seus varios minutos seguidos. A xente reticente a abandoar o campo foi para as súas casas coa maior dos sorisos na cara. O Celta acababa de golear e humillar a un dos grandes de Europa.

O Celta ía perder na seguinte eliminatoria de maneira máis que inxusta ante o Lens, pero victorias coma esta sempre quedaran na nosa historia. ¡Grande Celta!

Datas para o recordo: Celta 0 – 1 Aston Villa, a derrota máis doce

Hoxe en Todocelta ianuaguramos unha nova sección. Este novo espacio vai estar adicado a eses grandes días do celtismo,eses días inesquecibles que, aínda que non foron moitos ao longo da historia, fixeron que fósemos un pouquiño máis grandes. Comezaremos con este gran artigo.

Corría a tempada 98/99. Era a segunda participación do Celta en UEFA (na tempada 71/72 eliminounos o Aberdeen en primeira rolda). Xa eliminaramos ao Arges Pitesti rumano sen ningún problema (0-1 e 7-0).

Pero a segunda rolda non ía ser tan fácil. O bombo premiounos cun dos rivais máis complicados: O Aston Vila de Stan Collymore, que por entón era líder en solitario da Premier League e destacaba pola súa extraordinaria defensa, que só concedera 4 goles no que se levaba de tempada. A ida, en Balaídos.

O partido xogouse a noite do martes 20 de outubro de 1998 en Balaídos, diante de 28.000 espectadores. Victor alineó a un once cuxo recordo seguramente emocione a máis dun celtista: Dutruel; Míchel, Cáceres, Djorovic, Josema; Mazinho, Makelele; Mostovoi, Revivo, Karpin; e Penev. O Aston Vila opoñía un once físico, no que destacaban o central Southgate e o gigantón Collymore.

A noite era agradable, non demasiado fresca, e non chovía. A afección enchía o estadio bastante antes do comezo, o que non é en absoluto habitual en Vigo. O ambiente era espectacular, e á vez novo, coma se estivésemos descubrindo as nosas propias emocións ante a UEFA, que tanto desexaramos e que pensabamos case irrepetible.

O Celta da 98/99 era un equipo extraordinario e demostrouno no campo. Mazinho e Makelele arroiaban ao centro do campo inglés; os mediapuntas movían o balón a velocidade de vértigo e o gran Djorovic e Cáceres convencían aos dianteiros rivais da inutilidade de intentar presionar aos centrais rivais.

Desde a grada non tirabamos do equipo, respirabamos con el, e era o equipo o que sempre tomaba a iniciativa, xogando, creando, buscando a beleza do xogo, e nosostros rompiamos as mans a aplaudir a cada xogada de calidade; agradeciamos o espectáculo sensacional dos nosos futbolistas, gritando, animando, coreando, e cada certo tempo mirabámonos na grada, incrédulos, e instintivamente botabámonos as mans á cabeza.

Porque a primeira parte foi moi boa, tremenda, un auténtico partidazo. Fómonos ao descanso aparvados, nese estado de shock que se sofre ante unha impresión forte de calquera tipo. O Aston Vila marcara, 0-1, no minuto 15, gol á contra que marcou Joachim a pase de Collymore. Iso era o de menos. Pouco nos importaban os goles rivais naqueles tempos, o Celta parecía un equipo capaz de remontar en calquera momento.

A segunda parte foi bestial, marabillosa, incrible. Dos mellores 45 minutos que vimos nunca ao Celta. Pisabamos a área constantemente, ás veces dabamos 4 ó 5 pases dentro do área, ante a impotencia dos centrais rivais, só para fallar clamorosamente ocasión tras ocasión. Nunha subida de Michel Salgado, pasou en curto o balón a Mostovoi, que o deixou pasar a Karpin, que o deixou pasar a Penev, que o deixou pasar a Mazinho, quen rematou ante o desconcerto da defensa do Aston Vila ante as tres fintas consecutivas. Fermosísima xogada de equipo. O balón saíu fóra.

Nos últimos minutos entraron Sánchez, Tomás e Cadete, que levaron aínda máis perigo ao área rival. Karpin colocouse no lateral dereito, como adoitaba dispoñer Víctor cando había que remontar. O bo xogo seguiu ata o final dos 90 minutos, sen ningunha concesión aos nervios dos minutos finais, creando ocasións e fallando no remate ata o último minuto.

Cando acabou o partido a xente púxose en pé, aplaudindo a rabiar e coreando o Celta! Celta! Coa pel de galiña, sentímonos máis orgullosos que nunca do noso equipo. A xente resistíase a abandonar o estadio, e miraba ao cesped de Balaídos cun sorriso melancólico, pensando no bonito que fora a experiencia europea e o triste de que acabase axiña. A non ser que, na volta, volvésemos ensinarlles aos líderes da Premier o que é o fútbol, e esta vez si os rematásemos, como así foi.

Pero esa noite volvemos a casa coa confirmación do que xa sabiamos: O Celta é o equipo que mellor sabe perder. E que derrotas como esa, co dolorosa que foi, valen máis que moitas vitorias.