Os Protagonistas do Clásico
Xa estamos de resaca. De resaca do derbi, claro. Aínda que non dispoñemos de moito tempo xa que o xoves xogaremos en Inglaterra fronte ao Newcastle, agora é o momento da análise e dos que foron os protagonistas do partido.
Sen dúbida temos que destacar a Nené, autor do gol, o excelente partido de Canobbio e o “debut” de Yago.
NENÉ
“Estou moi contento e feliz. Para nós e a xente de Vigo era o partido máis importante da Liga. Grazas a Deus saiunos todo ben e volvemos cunha vitoria”.
O brasileiro onte era a imaxe da felicidade. Aínda que despois do partido non quixo realizar ningunha declaración, onte non puido aguantar e expresou a súa felicidade.Nené acadaba o seu cuarto gol esta temporada. Outro gol importante foi o do Bernabeu, aínda que para el non significa nada marcar neses importantes escenarios.
“É normal que estea feliz, os goles son para iso, pero o importante é que o equipo consiga gañar. Así o que temos é dobre felicidade”.
CANOBBIO
O charrúa é un xogador de grandes citas. A de Riazor era unha delas e como non, apareceu. Realizou un gran partido marabillando coa súa calidade e xogo. Motivación non lle faltaba:
“O clásico é o partido máis importante do ano polo que significa para a nosa afección e hai que gañalo sempre”
“Quédome coa actitude do equipo. Onte demostramos que cando xogamos en conxunto, ben arroupados, podemos facerlle fronte a calquera rival.”
YAGO
Yago Yao volveuse a sentir futbolista o domingo na Coruña. Despois de dous anos sen xogar ao fútbol, o céltico tivo a gran responsabilidade de re-debutar nada máis e nada menos que nun derbi, e fóra da casa. E non lle podía ter saído mellor. Cuaxou un gran partido e en ningún momento deu mostras de debilidade ou inseguridade. Ata o adestrador, poco propenso a personalizar, tivo unha mención especial para o 19 celeste, ao que considera “xa recuperado e apto para xogar”
- O Celta inscribiulle para esta tempada coa incerteza de se podería xogar un partido oficial. De feito, o adestrador non lle incluíu en moitas convocatorias.
-En catro ou cinco, nada máis.
-Ante a pouca atención que espertaba no técnico, ¿chegou a pensar que non xogaría en todo o ano?
-Non, non. A ilusión sempre a mantiven, malia que houbo momentos difíciles ao ver que non chegaba o momento de participar e competir co equipo; pero a fe nunca a perdín e sempre traballei para estar preparado para cando me chegase a oportunidade.
-Xogou de titular nun clásico en Riazor. ¿Que significado ten ese partido para vostede?
-Non hai dúbida de que me vai a reforzar a moral no meu traballo, e espero que o míster váiame dando confianza para xogar máis minutos. Será unha data moi especial para min porque non é só reaparecer en competición oficial senón nun partido tan importante como o derbi. Vai ser unha data sinalada na miña carreira deportiva.
-¿Como acolleu as palabras de Fernando Vázquez nas que admitiu que “esas dúbidas que tiñamos quedaron resoltas para sempre” e que Yago “confirmouse como unha alternativa válida”?
-Son moi importantes para min porque son consciente, e é lóxico, que ante tanta inactividad xerásense dúbidas sobre a miña capacidade de poder competir. Eu sentíame ben pero non podía competir e demostralo, polo que esas dúbidas seguían no aire. Este domingo, e grazas a que o míster apostou por min, puiden demostrar que estou ben.
-Están a piques de cumprirse dous anos da súa grave lesión. ¿Temeu nalgún momento pola súa recuperación total para o fútbol?
-O día que me lesionei tiven moitas dúbidas porque era unha lesión importante e descoñecida para min. Neses momentos pensei se tería que retirarme. Pero, deseguido, os médicos dixéronme que ía ser un proceso lento, de moito traballo, pero que quedaría ben. E a verdade é que a lesión está esquecida e estou fenomenal.
Caparrós leu rápido o encontro e fixo o seu segundo troco, anteriormente Arizmeni foi sustituido por Estoyanoff logo de resentirse das súas doenzas, dando descanso a Sergio e introduciondo o futuro aspirante a Mike Tyson, Taborda. A súa misión era clara, recibir os pases en longo dos seus compaeiros para que Cristian Verdú Riky ou Stoyanoff puidesen aproveitar as súas deixadas. Isto non foi posible xa que Yago estubo inconmensurable por alto, pero o Korunha comezou a presionar mais e máis ó Celta. Asi comezou o Celta a xogar a contra, como todos agardabamos durante a semana.
O delirio apoderouse de todos os afeccionados que ali estabamos, e se xa montabamos pouca troula, despois do gol non oubo nin un segundo de descanso dando folgos o noso equipo. O máis reseñable a partires dese momento a parte da absurda pero merecida expulsión dun impotente Lopo por simular unha caída na área céltica, foi o despliegue de facultades puxilisticas dun xogador que non se sabe moi ben se algunha vez acadou o rango de futbolista… refírome a Taborda, un home que dende que chegou a Korunha está a pasar con máis pena que gloria e polo menos o que aqui escribe non lembra un gol seu, nin unha actuación de mérito. Nun salto co noso querido Pinto, propinoulle un cobadazo tremendo na cabeza o que fixo que Pinto se revolvese con furia e comoezase un pequeno rifirafe que non pasou a maiores.



Así mesmo, o técnico celeste recoñeceu que aínda non ten decidido o once que aliñará en Riazor ante as numerosas baixas coa que afrontará o choque o Celta, aínda que como recalcou, formará o equipo «máis forte e máis sólido» dentro das poucas opcións que lle quedan.
-Sempre. Aínda máis. Ao pasar o tempo séntesche máis identificado tanto co club como coa cidade. Os sentimentos móvense moito. Este partido significa algo máis.
Pois coma indica o título aqui temos unha serie de cánticos que se han de escoitar o próximo domingo no partido fronte o Korunha. Contei coa colaboración do soso inestimable Ialma que me mandou un mail con algúns dos cánticos. Grazas Ialma!!!



Últimos Comentarios