Rick Hoogendorp, o “Palermo” holandés

Nestes intres tan complicados para todo o celtismo, desde TodoCelta queremos desviar un pouco atención e relaxar a tensión vivida nestas últimas datas, para isto recuperamos unha das nosas sección habituais, Fiascos Históricos.

Hoxe presentamos a un xogador que pasou non fai moito polo Celta e que probablemente moitos nós aínda non o puidemos esquecer, falamos de Rick Hoogendorp.

Rick Hoogendorp naceu o 12 de xaneiro de 1975 na cidade holandesa de Blerick-Limburg. Comezou a xogar profesionalmente ao fútbol á idade de 19 anos no ADO Den Haag. Tras unha gran primeira tempada como profesional con 15 goles, Hoogendorp chamou a atención ao MVV tamén pertencente a Euridivisie holandesa onde xogou temporada e media e logrou 8 goles. En decembro de 1996 recalou no Dordrecht’ 90 onde permaneceu 2 anos e medio logrando a nada desdeñable cifra de 32 dianas. Tras esta gran racha o RKC Waalwijk contratou os seus servizos. Neste conxunto Hoogendorp estivo ano e medio logrando 18 goles.

No mercado invernal da temporada 1999/2000 o Celta buscaba un dianteiro que suplise a baixa de Kaviedes e contratou ao holandés como solución ata o remate deste curso. Hoogendorp debutou co Celta o 23 de xaneiro de 2000 nun partido fornte ao Sevilla no Ramón Sánchez Pizjuán substituíndo a Turdó. O partido rematou coa victoria celeste por 0-1 co único tanto celeste materializado por Benni McCarthy. Hoogendorp xogaría 6 partidos máis co Celta en Liga sen lograr facer ningún gol (3 de titular e un completo fronte ao Atlético en Baláidos que curiosamente perderiamos por 0-1). Na UEFA xogaría 2 partidos con idéntico acerto que na Liga, é dicir, ningún tanto.

Despois do seu “glorioso” paso por Vigo volveu ao seu club de orixe, o RKC Waalwijk onde xogou 5 temporadas e media máis logrando a incrible cifra de 77 goles. Estes tremendos números lle reportaron outra oportunidade en Europa, esta vez da man do Wolfsburgo, en xaneiro de 2006. Tras un ano non moi bo (tan só puido marcar un gol) este pasado decembro volveu ao seu primeiro club, o ADO Den Haag onde firmou un final de liga máis que aceptable logrando 3 tantos en 8 partidos. Na tempada 2007/2008 seguirá defendendo as cores do seu equipo actual.

Na súa etapa como celtiña Hoogendorp non amosou nada, certo é que tampouco tivo moitísimas oportunidades pero as que tivo non as aprobeitou. En Vigo foi máis coñecido polo seu peinado ao Palermo que polo seu fútbol, e iso xa o di todo.

Hoogendorp é un caso canto menos curioso no fútbol europeo. Na liga holandesa ten uns números impresionantes, dignos de calqueira gran dianteiro do mundo (158 goles en 12 temporadas e media) pero cando tivo a oportunidade de cruzar as fronteiras dos Países Baixos e xogar en Europa, o dianteiro holandés fracasaou sempre estrepitosamente (tan só 1 gol en medio ano na liga española e un ano na Bundesliga). Quizais a falta de adaptación ou o seu frouxo carácter non lle deron a oportunidade de triunfar nas ligas máis potentes. Eso si, no seu país é todo un ídolo.

Mauricio, o “rei” das discotecas

Hoxe protagoniza a nosa habitual sección de Fiascos Históricos un xogador que fixo méritos propios para a súa aparición. Trátase do irrepetible brasileiro Mauricio.

Mauricio Oliveira Anastasio naceu en Río de Janeiro (Brasil) o 29 de setembro de 1962. Comezou dende moi pequeno a xogar ao fútbol na súa cidade natal. Pasou por varios equipos antes de recalar no Celta como o Fluminense ou o Botafogo. No mercado invernal da tempada 1989/90 recala no RC Celta de Vigo ocupando a praza de extranxeiro deixada polo seu antecesor, Nilson, que tampouco tievera moita sorte na súa etapa como celtiña.

Mauricio arrivou en Vigo rodeado dunha fama espectacular. Chegou ao Celta coa vitola de crack, en Brasil era considerado un dos mellores xogadores do momento, ata tal punto que chegara a debutar coa selección canarinha (foi internacional en 3 ocasións). O seu peculiar look cun pelo longo e medio “afro” e a súa extrana forma de ser non auguraban nada bo. Mauricio debutou co Celta un 10 de decembro de 1989 no estadio de Balaídos nun partido fronte ao Logroñés. O brasileiro non trouxo consigo a sorte e o equipo vigués perdeu ese encontro por 0-1. Mauricio non tardou demasiado en perder a confianza do adestrador xa que aos 2 meses de chegar perdeu a titularidade e as súas aparicións polo campo foron esporádicas. O media punta semellaba sentirse máis comodo nas discotecas viguesas, das que era un habitual, que no campo. En salas tan recoñecidas como Vanitas ou Public aínda choran a súa marcha e os cartos que deixaron de gañar.

Mauricio, que chegara a Vigo coma salvador do equipo nunha das peores tempadas da historia, foise do Celta ao rematar ao ano deixando ao equipo afundido na segunda división. A súa vagaxe o di todo, 19 partidos e 2 goles. As malas linguas din que as discotecas e os clubs de alterne remataron coas súas posibilidades de triunfar en Vigo. Era habitual atopalo por Vigo co seu deportivo (un Corrado) a unhas altas horas da madrugada e a unhas velocidades, ás que hoxe en día, non lle duraría o carnet máis do que duraría Pinocho nun aserradeiro.

Como xogador era un home moi individualista que trataba de buscar sempre o seu lucimento persoal antes que o do equipo. Exhibía as súas cualidades técnicas en situacións pouco aconsellables e os seus malabares remataron por condenalo ao banquillo. A inestabilidade do seu carácter e o seu amor á noite e á festa tampouco lle axudaron demasiado.

Oliete, o “divertimento” da bancada

Hoxe na sección de Fiascos Históricos temos a un home mítico a pesar de ter xogado moi poucos partidos co equipo celtiña, trátase de Oliete.

Oliete era un lateral esquerdo bastante pobre técnicamente pero que trataba de suplir con moitas gañas, potencia e fondo físico. Non tivo demasiada sorte na súa etapa como celtiña e a bancada o lembra como aquel xogador que marcara un par de goles en propia porta. Oliete era tan mítico en Balaídos que tiña un cántico propio: “Oliete, oli oli ete, Oliete eres un paquete” ou a outra versión menos extendida, “Oliete, oli oli ete, Oliete vuelve al Albacete“.

Francisco Javier Oliete naceu en Zaragoza o 9 de setembro de 1970. Iniciou a súa vida deportiva nos equipos inferiores do F.C.Barcelona, chegando ao seu filial na tempada 1988/1989 aos 18 anos de idade. Na tempada 1991/92 chegou ao Albacete e debuta na primeira división o 3 de novembro nun encontro fronte ao Sporting de Gijón. Esta é a súa mellor tempada en primeira e incluso chega a marcar un gol. A tempada seguinte perde a titularidade e tan só xoga 9 partidos. Despois de esta mala racha chegou ao Celta en calidade de cedido.

Oliete arrivou en Vigo na tempada 1993/94 coa responsabilidade de ser a competencia do gran Rafa Berges na banda esquerda da defensa olívica. Este ano (o ano da final da copa de Madrid que perdemos fronte ao Zaragoza nos penaltis) xogaban no celta homes tan importantes como Gudelj, Ratkovic, Andrijasevic, Vicente ou Engonga. Debutou co equipo vigués no derbi que abría a Liga fronte ao Deportivo. O zaragozano non tivo sorte e foi o centro das mofas e críticas da afección celtiña que viron nel o gran culpable de moitos erros defensivos. Despois de esta desastrosa tempada volveu ao seu club de orixe, o Albacete.

Tralo seu paso polo Celta, Oliete xogou dúas tempadas máis no Albacete e descendeu a segunda na tempada 1995/96. O Sporting de Gijón apostou por el no ano seguinte e lle brindou a oportunidade de volver a xogar en primeira na 1996/97. Despois dun ano sen convencer á bancada do Molinón, Oliete xogou co Lleida na categoria de prata. Oliete nunca máis volveu a xogar ao máximo nivel.

Fai moitos anos que Oliete xogou no Celta pero case todo o mundo lémbrase deste mítico xogador que aínda que era un pouco o “faime rir” do Celta, gañou o agarimo da bancada en todo momento. Co Celta xogou 17 partidos sen marcar ningún gol. En total xogou 84 encontros en primeira e marcou 2 goles na súa carreira.

Oliete, un icomprendido na bancada.

Outros fiascos:

Luisinho, a samba sen sorte

Milos Bursac, o goleador no barro

Zsolt Limperguer, o xogador efémero

Nilson Esidio, a “pseudo perla” negra

O “gran” Jaburú

Luisinho, a samba sen sorte

Hoxe na nosa habitual de sección de Fiascos Históricos temos a un home que fixo méritos máis que sobrados para aparcer nesta sección, Luisinho.

Luis Carlos Quintanilla, “Luisinho” naceu en Río de Janeiro (Brasil) o 17 de marzo de 1965. Xogou nas categorías inferiores do Botafogo e debuta no campeonato carioca no ano 1983, con 18 anos. Na tempada de 1991 fichou polo Vasco da Gama onde xogou tres tempadas. Nesta etapa, concretamente o 23 de setembro de 1992 fai o seu debut coa selección canarinha nun partido fronte a Costa Rica (como anécdota sinalar que neste partido Raí marcara 3 goles).

No verán de 1993 o mediocentro asina polo Celta de Vigo. O brasileiro chegou como a fichaxe estrela dun Celta que trataba de consolidarse na súa segunda tempada consecutiva na primeira división. Aquel Celta (dirixido por Chechu Rojo e que foi o que chegou á final da copa en Madrid) fichou ese ano a homes tan importantes como Andrijasevic (precismente pra sustituir a Luisinho no mercado invernal), Losada ou Berges. Luisinho chegaba coa vitola de medio con clase e moito traballo, pero non cuallou e, pouco a pouco, perdeu a titularidade ata que ás poucas xornadas foi cedido ao Corinthians e non se lle volveu a ver por Vigo. Tan só xogou 10 partidos coa elástica celeste e non marcou ningún gol.

Nos anos seguintes ao seu paso polo Celta, Luisinho volveu ao equipo da súa vida, o Vasco da Gama. Xogou ata o ano 2000, é dicir, 6 tempadas máis co Vasco e gañou varios campionatos brasileiraos xogando ao carón de homes como Romario, Edmundo, o ex-céltico Vagner, Juninho Pernambucano ou Jardel.

Luisinho foi un home que non tivo sorte no Celta porque calidade sobráballe (foi 8 veces internacional absoluto con Brasil). Foi un mediocentro ofensivo, con moita chegada pero tamén con moita brega. Por mor da falta de adaptamento, os afeccionados celtiñas sempre quedaremos coa dúbida de que habería pasado se o “pulmón” do Vasco (así conoceuselle cando fichou polo Celta) houbésese adptado. Nunca a resolveremos…

Milos Bursac, o goleador no barro

Hoxe na nosa habitual sección de Fiascos Históricos temos a un xogador que moitos de vós recordaredes xa que xogou no noso equipo a comezos dos 90, trátase de Milos Bursac.

Milos Bursac naceu o 23 de xuño de 1964 en Belgrado (Serbia). O dianteiro serbio comezou a súa carreira no Hadjuk Split (Croacia) na tempada 83/84. Despois de este breve paso polo equipo crota chegou ás filas dun equipo da antiga Yugoslavia, o Sutjeska. Xogou varios anos neste equipo, algúns con bastante éxito chegando algún ano a acadar a nada despreciable cifra de 20 goles. A tempada 88/89 deu o salto a un equipo grande fichando polo Estrella Vermella de Belgrado (onde coincidiría con Ratkovic). O ano seguinte chega a Europa da man do Tolouse francés. Despois dunha gran tempada asina polo Olympique de Lyon francés onde xoga dous anos tendo un papel aceptable.

O ano seguinte chega ao Celta de Vigo (tempada 92/93). Por mor dunha lesión non pode debutar ata a xornada 6 na derrota fronte ao Espanyol de Barcelona por 0-1. O seu mellor partido co equipo vigués foi na victoria fronte á Real Sociedade onde marcou dous goles e convertiuse nun mito pra a afección celeste. Este partido xogouse nun estadio de Pasarón embarrado e case impracticable debido as torrenciais choivas que caeron nesas datas na cidade pontevedresa (disto viu o alcume do xogador de barro). Bursac non triunfou e foise ao rematar a tempada.

O seu seguinte destino foi o Marbella que daquelas xogaba na segunda división. En 1996 decidiu retirarse unha tempada do fútbol. Volveu na 2002/03 e rematou a súa carreira na tempada 2003/04, no Racing Mol-Wezel (2ª división belga), con 40 anos despois de xogar 20 tempadas ao fútbol de elite.

Bursac era un xogador potente, con gol e que viña coa vitola de tamén ter un gran manexo do balón, aínda que aquí non demostrou nada. Como anécdota destacar que no seu paso polo Celta tan só fixo os dous goles do partido fronte á Real. Chegou a xogar 14 partidos pero non volveu a marcar. Bursac, incluso, chegou a xogar coa selección yugoslaba absoluta en dúas ocasións.

Milos Bursac, un trotamundos do fútbol.

Zsolt Limperger, o xogador efémero

Hoxe é momento de deterse nun xogador que non tivo moita sorte na súa chegada ao Celta: Zsolt Limperger.

O xogador naceu en Budapest (Hungría) o 13 de setembro de 1968. Desde pequeno xa comezou a despuntar e os grandes equipos hungaros fixáronse en el. Finalmente foi o Ferencvaros quen se fixo cos servizos do centrocampista. No ano 1985 xogou o campionato do mundo sub 17 xogado en China, sendo titular en todolos partidos e completando unha actuación extraordinaria. Despois de xogar 6 anos no Ferencvaros, o xogador chegou a España na temporada 1991-92 ao Burgos. Debutou na liga española o un de setembro de 1991. Xogou no Burgos tamén a seguinte temporada que finalizou co descenso do equipo. Comezou a 1993-94 co Burgos tamén, pero no mercado invernal recalou en Vigo, en calidade de cedido.

Limperger chegou a Vigo pra reforzar a medular do equipo vigués, bastante debilitada naqueles intres. Fixo o seu debut o 29 de xaneiro de 1994 no derbi fronte ao Deportivo no estadio de Balaídos. Tras uns primeiros compases esperanzadores, Limperguer caía mancado aos 13 minutos de xogo debido á rotura total do tendón de aquiles. Esta, foi unha lesión fortuíta xa que produciuse sen que ningún xogador coruñés estivese preto do hungaro. Esta doenza ramataría coa súa etapa en Vigo e Limperger non volvería a vestir a zamarra celeste.

O ano seguinte o xogador xogaría no Mallorca e posteriormente volvería ao seu país pra rematar a súa carreira profesional no equipo dos seus amores, o Ferencvaros. Limperger foi 22 veces internacional coa selección absoluta húngara e marcou 3 goles na primeira división.

Zsolt sempre será lembrado polos celtistas coma unha das fichaxes máis desilusionantes da historia do Celta. Foi un centrocampista defensivo con moita brega e un gran disparo, pero a mala sorte cebouse con el, e so durou uns poucos minutos como celtiña. Nas declaracións posteriores ao partido mostrábase moi triste (case chorando) e dicía: “Foi unha desgraza, porque agora que comezaba no Celta unha nova étapa na miña carreira chega esta lesión de importancia”.

Zsolt Limperger, sen dúbida un dos xogadores con peor sorte no Celta.

Nilson Esidio, a “pseudo perla” negra

Hoxe na sección de Fiascos Históricos falaremos do brasileiro Nilson Esidio.

Nilson Esidio naceu o 19 de novembro de 1965 en Santa Rita do Passa Quatro, Sao Paulo. O atacante comezou a súa carreira no Sertãozinho Futbol Clube na tempada 1983-1984 con 18 anos de idade. Antes de chegar ao Celta, Nilson pasou por múltiples equipos Platinense (1985), XV de Jaú (1986), Ponte Preta (1987), Internacional (1987-1990) e Grêmio (1990-1991).

Chegou ao Celta na tempada 1989-1990. A directiva o trouxo confiando nas anteriores experiencias doutros dianteiros brasileiros como Amarildo ou Baltazar. Pero cando Nilson comezou a xogar, rapidamente víronse as diferenzas cos seus homólogos. O seu rendemento foi moi inferior ao esperado e axiña comezaron a chegar as críticas. Nilson foise no mercado invernal ante os contínuos asubíos nas bancadas de Balaídos. Despois da súa “flamante” fichaxe, o atacante tan só xogara 10 partidos e marcara 2 goles.

Despois do seu paso polo Celta, Nilson, que chegaría a debutar coa selección canarinha nun partido fronte a España en Gijón, tivo unha dilatadísima carreira (chegou a xogar en 24 equipos diferentes) que alongou ata os 38 anos, idade coa que colgou as botas. Os seus equipos foron: Portuguesa (1992), Corinthians (1992), Flamengo (1993), Fluminense (1993), Albacete (1994), Real Valladolid (1994), Palmeiras (1995), Vasco da Gama (1996), Tigres (1997), Atlético Paranaense (1997), Sporting Cristal (1998), Santo André (1999), Universitario (2000), Santa Cruz (2001), Rio Branco (2002), Flamengo (2003) , Nacional (SP) (2003) e Atlético Socarabana (SP) (2003)

Nilson foi un ídolo nalgúns dos equipos polos que pasou (claro está que non a súa etapa en Vigo) e chegou a acadar cifras importantes como os 25 goles conseguidos no Sporting Cristal (Perú). A modo de anécdota cabe dicir que no seu paso polo Valladolid, Nilson sufríu unha intoxicación alimenticia que derivou nunha perforación de estómago que a piques estivo de custarlle moi caro ao espigado xogador brasileiro. Afortunadamente non pasou a máis.

Nilson Esidio, sen dúbida xenio e figura.

O gran Jaburú

Pra achegar a nosa historia aos siareiros máis novos inaguraremos novas seccións adicadas a isto. Hoxe lle toca a máis crítica e “cruel”: Fiascos Históricos.

Na década dos cincuenta chegou ao club o brasileiro Jaburú procedente do Oporto. Fíxose un gran esforzo económico pra traelo e o dianteiro, que viña rodeado dunha aureola de prestixio e presuntamente unhas cualidades tremendas, centrou a atención de todolos afeccionados celtiñas.

Jaburú comezou mancado a tempada e non puido xogar os primeiros partidos, pero despues veu un partido e logo outro, e outro, e outro, e Jaburú, por distintas circunstancias, non entraba a formar parte do equipo. Unhas veces era outra inoportuna lesión, outras unha viaxe e outras decisión do técnico. Finalmente, o carioca abandonou Vigo sen tan se quera haber xogado un minuto.

Dicíase, que a miúdo ía a ata a ribeira de Bouzas a deleitar aos nenos da época (e aos non tan nenos) con un espectáculo dando toques co balón, ao máis puro estilo Ronaldinho. Jaburú morrería, a finais dos oitenta, no esquecemento e a miseria. Nos seus últimos días, traballou de limpiabotas ás portas do gran estadio de Maracaná.