Pepe Villar, un celtista de pro

Hoxe na nosa sección de Mitos Celestes rendirémoslle unha homenaxe a Pepe Villar, un home que desgraciadamente estivo recentemente de actualidade polo seu falecemento.

Pepe Villar foi un dos homes máis entregados polas cores na historia do Celta. O foi todo: xogador, auxiliar, adestrador, e sobre todo, un sufridor e unha gran persoa. Un mito auténtico que axudou a facer un pouquiño máis grande ao club dos seus amores, o Celta de Vigo.

Jose Villar Fernández naceu en Vigo o 20-8-1928. Comezou a súa carreira futbolística no equipo do barrio vigués de Coia. Posteriormente fichou polo Celta, co que debutou en primeira o 10 de setembro de 1950. Neste primeiro ano Villar tan só disputou 3 partidos. Na seguinte temporada xa atopou o seu sitio no equipo e xogou 22 partidos, logrando ademais o seu primeiro gol en primeira división o 30-9-1951 nun partido na casa fronte ao Espanyol con resultado final 3-3.

Nas seguintes 6 temporadas (1952/53 – 1957/58) Villar foi unha peza clave dun Celta que levou neses anos unha traxectoria máis que digna na metade da táboa da primeira división. Villar acumula nesta etapa, a do seu máximo esplendor como futbolista, 165 partidos e 6 goles.

A temporada 1958/59 foi moi mala tanto para o Celta como para Villar. O central foi atropelado por unha moto e deixou ao equipo sen un puntal en defensa nun intre moi importante para o conxunto vigués. Foi baixa máis dun mes e só puido xogar 17 partidos nesa campaña. O Celta baixou a segunda como “pechacancelas”.

Os dous últimos anos da súa carreira como xogador (1959/60, 1960/61) pasounos en segunda. Nos dous estivo a piques de deixar o fútbol pola porta grande cun ascenso pero a promoción interpúxose no seu camiño. A súa participación no derradeiro ano foi moi escasa (3 partidos) polo que apostou pola retirada.

Villar acumulou unhas impresionantes cifras de 207 partidos e 7 goles co Celta en primeira división. Compartiu vestiario con outros homes míticos na historia do Celta como Hermidita, Mauro, Gaitos ou Lolín.

Tras a súa retirada Villar continuou ligado ao Celta. Exerceu de auxiliar do adestrador Luis Hon e fíxose cargo do equipo xuvenil durante moito tempo. A súa labor foi destacada ata tal punto que en 1965 chegou á final do campionato de España fronte ao Athletic de Bilbao.

Na temporada 1966/67, trala dimisión do adestrador do Celta César, Pepe Villar acadou o seu máximo como adestrador dirixindo ao Celta no treito final da liga na procura dun ascenso que non se conseguiu. Posteriormente exerceu como segundo adestrador de Ignacio Eizaguirre e un tándem co gran capitán, Manolo, a finais da temporada 1987/88. En definitiva, toda unha vida ligada ao Celta.

Cóntase que o seu pai non lle deixaba xogar ao fútbol polo que os seus amigos vixiaban nas portas de acceso por se o seu “temido” proxenitor se achegaba ao campo. Un día Villar tivo que ir a xogar un partido nun día de treboada cuns zapatos novos e, como era de prever, chegou a casa co calzado empapado e cheo de barro. O “bo” de Villar para solucionar o agravio meteu os ditosos zapatos no forno na procura de que secasen. A mala sorte aliouse co vigués e os seus zapatos remataron totalmente queimados despois de que a súa nai acendese a cociña. O desgusto da familia foi horrible. Todo por amor a un deporte e unhas cores.

Grazas por todo Pepe. Sorte alí onde estés.

Outros mitos xa publicados:
– Gabriel Lezcano
- Ademir Vieira
- Mauro
- Valeri Karpin
- Venancio
- “Loco” Fenoy
- Milorad Ratkovic
- Jimmy Haggan
- Hermidita

Gabriel Lezcano, o “oriundo” vigués

Hoxe na sección de Mitos Celestes presentamos a un dos xogadores máis míticos da historia celtiña, trátase de Lezcano.

Lezcano foi un extraordinario extremo dereito xogou no Celta á finais dos 60 e comezos dos 70. Unha carreira endiablada e un regate marabilloso foron sempre as súas sinais de identidade e a banda dereita de Balaídos a súa segunda casa.

Gabriel Lezcano Rivarola naceu un 18 de marzo de 1946 en Coronel Martínez (Paraguay). Comezou a súa carreira nas ringleiras do Cerro Porteño paraguaio pero moi cedo, áos 21 anos, e da man do seu representante Bogosian, aterrizouou en España para comezar a súa aventura á outra beira do “charco”.

O R.C.Celta foi primeiro equipo en mover ficha e o futbolista sudamericano chegou a Vigo xunto co seu compatriota Juan Francisco Riveros. Ambolos xogadores debutaron co Celta no Teresa Herrera do ano 1967. Tras convencer ao adestrador, Ignacio Eizaguirre, asinaron polo Celta por tres anos. Neste primeiro ano, co club en 2ª división, Lezcano xogou 17 partidos e logrou un tanto (na victoria en Balaídos fronte ao Lérida por 6-0) ; o Celta foi terceiro e quedou ás portas do ascenso. Na súa segunda temporada, a 1968/69, o equipo acadou o tan ansiado ascenso, aínda que o “oriundo” non tivo un papel demasiado importante e tan só participou en 14 partidos e logrando un gol (no empate a un no campo do Alcoyano).

Na seguinte temporada, xa en primeira, Lezcano acadou máis importancia no equipo e desputou 21 partidos nos que marcou 2 goles (aínda que dende o club se lle atribuiron 3, xa que, segundo a acta arbitral, no partido en Sabadell o gol do Celta logrouno o defensa en propia meta, mentres que no club defenderon a autoría de Lezcano) e o Celta conseguiu a pemanencia en primeira tras unha gran victoria na antepenúltima xornada en Riazor que afunduría ao Coruña na segunda división. A temporada 1970/71 resultou sensacional para os intereses do Celta que logrou unha magnífica sexta praza que crasificaba aos vigueses para a copa da UEFA cun excepcional Lezcano, que, tras renovar, xogou 27 partidos e marcou 6 goles.

Nas seguintes tres temporadas (1971/74) o Celta rematou na zona media-baixa da táboa e Lezcano foi unha peza fundamental no equipo (74 partidos e 9 goles e 2 partidos na UEFA). A 1974/75 remataría co descenso do club vigués á segunda división e coa despedida de Lezcano da cidade olívica despois dun ano moi difícil para o futbolista “oriundo” no que só puido xogar 4 partidos e lograr un tanto.

Despois da súa saída do club, Lezcano xogou dous anos máis no fútbol español nas ringleiras do Córdoba (onde coincidiría con Ignacio Eizaguirre) e no Atlético Baleares.

Lezcano segue, hoxe en día, ligado ao club dos seus amores, o R.C.Celta e vivindo en Vigo. Actualmente adestra aos xuvenís da Liga Nacional.

Lezcano foi e é un auténtico mito para todo o celtismo, un xogador que sentiu as cores coma poucos e un excepcional futbolista. Entre outros méritos ten o de meter o gol número 1000 do Celta na primeira división e conseguir outro dende o medio do campo.

Ademir, o primeiro superclase

Hoxe na nosa habitual sección de Mitos Celestes presentamos a un xogador que moitos de vós non coñeceredes pero os que o viron xogar abofé que o recordarán, trátase de Ademir.

Ademir Vieira naceu en Sao Paulo o 18 de outubro de 1952. Comezou a súa carreira futbolística no Santo André (un equipo da localidade de Sao Paulo). Pronto destacaría e chamaría a atención dun equipo portugués, o Olhanense (1972/73). Ademir, tan pronto como chegou, amosou as súas cualidades , fíxose un oco no equipo titular e axudou no ascenso a primeira división. Nas temporadas seguintes Ademir foi o líder absoluto do club luso e equipos tan importantes de Portugal como o Benfica, Sporting de Lisboa, Vitoria de Guimaraes ou Oporto interesaronse nel. O Oporto foi o máis listo e levouse ao xogador carioca na temporada 1975/76. Dende a súa chegada, Ademir foi un home moi importante no centro do campo do equipo portugués e o seu principal creador de xogo. Grazas a aportación do brasileiro o club portugués gañou a copa de Portugal na temporada 1976/77 e a liga o ano seguinte, cun gol fundamental que empatou o partido e lle otorgou o título fronte ao Benfica.

Na temporada 1978/79 recalou no Celta de Vigo tras un traspaso por 13 millóns das antigas pesetas ao Oporto, mentres que a ficha do xogador estableceuse en 2 millóns por temporada. Foi a fichaxe estrela dese ano, aínda que a sorte non o acompañou nesta primeira campaña. Tras un debut esperanzador, o xogador caeu lesionado na novena xornada de liga que enfrontaba aos nosos fronte ao Real Madrid (o partido remataría 2-2). Curiosamente minutos antes marcou o primeiro gol do Celta. A lesión, no xeonllo dereito, fixolle pasar en branco o que restaba de competición, tan só xogou 4 partidos.

Na súa segunda temporada no R.C. Celta, Ademir amosou as súas cualidades. Xogou 30 partidos e foi o máximo goleador celeste con 10 tantos. Pero a explosión do brasileiro non puido impedir o descenso a segunda “b” na maior crise deportiva da entidade. O ano seguinte (1980/81), na categoria de bronce, Ademir converteuse no mellor xogador da categoria e o Celta (adestrado por Pavic este ano e os dous seguintes) bailou ao seu son. Só perdeu 3 partidos (en gran medida debido á dureza empregada polo rival e á permisividade dos arbitros) e rematou na primeira posición con suma facilidade. Ademir xogou 33 partidos e marcou 4 goles. Curiosamente a segunda posición a ocupou un tal Coruña.

Na 1981/82, xurdiron uns pequenos conflictos para a renovación do seu contrato que se resolveron sen maiores problemas. O Celta firmou outra temporada excepcional e volveu rematar no máis alto da táboa, ascendendo así a primeira. Ademir formou co “Pichi” Lucas unha temible parella que rematou co primeiro como un dos máximos asistentes e o segundo como “pichichi” da categoria. O carioca xogou 31 partidos e marcou 2 goles.

Pero a tempada seguinte lle tiña gardada unha mala pasada ao brasileiro. O caso foi que Ademir chegou mancado do verán por mor dunha rotura no Talón de Aquiles e lle comunicou ao club que se producira ao esbarar nas escaleiras da súa casa de Portugal. Pero a verdade era moi distinta. O Celta descubriu, por medio duns investigadores privados, que o brasileiro se mancara nun partido disputado co Olhanense en Boston. O partido xogouno sen a autorización do Celta. O brasileiro reapareceu nun encontro en febrero do 1983 en Salamanca, no que foi o seu derradeiro partido coa camiseta celeste. Unha tendinite crónica volveu a apartalo dos terreos de xogo e Ademir tivo que volver ao quirófano (esta vez sen autorización do Celta). Tras unha serie de disputas o brasileiro abandonou Vigo percibindo o seu salario ao completo, aínda que non as primas de fichaxe.

Depois do seu paso polo club vigués, Ademir volveu ao Olhanense onde xogou dous anos máis. Tras un breve paso polo Louletano e polo Imortal de Albufeira o brasileiro colgou as botas. Actualmente traballa como técnico para as categorias inferiores do Olhanenese.

Ademir foi un centrocampista excepcional que marcou un antes e un despois no R.C.Celta. Posuía unha técnica exquisita e unha visión de xogo propia dos máis grandes. Foi o líder do ataque céltico e o desestabilizador das defensa rivais nunha época compricada na que os descensos e os ascensos estaban a orde do día no equipo céltico. Incluso chegou a dicir que a competitividade, o profesionalismo e a seriedade da nosa liga eran moi superiores á portuguesa. A modo de anécdota dicir que cando o Celta fichou a Ademir non era ao brasileiro a quen quería fichar. Os olleadores do Celta foron a ver un partido entre o Braga e o Oporto coa intención de firmar a un xogador do Braga pero tras rematar o partido os olleadores celestes dixeron: “Non queremos ao 10 do Braga, agora queremos ao 8 do Oporto“, ese 8 era un tal Ademir…

Dentro do artigo poderedes ver algún recorte de prensa referido ao brasileiro.

Mauro, o goleador esquecido

Hoxe na nosa habitual sección de Mitos Celestes temos a un home histórico pero un pouco esquecido polo celtismo, aínda que se repasamos a historia apreciamos a inmensa importancia que tivo no seu momento, estamos a falar de Mauro. Dende Todocelta queremos facer unha homenaxe a este gran xogador para mantelo sempre no noso recordo.

Mauro xogou na decada dos 50 e foi unha das xoias do Celta . Era un dianteiro rápido, práctico e sobre todo goleador, dos mellores da historia celtiña. Tiña todas as cualidades que debe ter un bo atacante, bo disparo, desmarque en profundidade, gran remate de cabeza e, sobre todo, astucia á hora de adiantarse ao seu marcador. Mauro segue a ocupar o segundo posto nos goleadores en primeira división do Celta, tan só superado polo gran Hermidita, o seu antecesor e co que compartiu vestiario un par de tempadas.

Mauro Rodríguez Cuesta naceu en Vigo o 15 de xaneiro de 1932. Comezou xogando en equipos pequenos da cidade pero rapidamente destacou e o Celta fixouse nel. Debutou no primeiro equipo o 27 de setembro de 1953 con 21 anos na victoria do Celta fronte ao Deportivo da Coruña por 3-1, aínda que neste primeiro ano a súa participación foi limitada. Nos anos seguintes Mauro converteuse en habitual das aliñacións e o referente na punta do ataque. Comparte vestiario con xogadores míticos na historia do Celta como Quinocho, Villar, Gaitos, Lolín, Torres ou o arxentino “Che” Gutiérrez. Tralo seu paso polo Celta, Mauro, recalou no Real Zaragoza onde xogou dúas tempadas máis na primeira división.

Mauro xogou un total de 134 partidos na primeira división e marcou 79 goles. Co Celta xogou 108 partidos e convertiu a impresionante cifra de 69 goles en tan só 5 tempadas, o que da como resultado unha media de 0´64 goles por partido, ou o que é máis ou menos o mesmo 2 goles cada 3 encontros, en resumo, unha barbaridade.

Mauro foi un grande do Celta, un deses homes que o dan todo por amor a unhas cores, un home da casa que sentía a camisola celeste coma ninguén e que deixaba a alma en cada partido, en cada balón, en cada xogada. Un deses xogadores que hoxe en día non abundan e que fan que un equipo sexa máis grande. Por todo isto, grazas Mauro.

Mauro, un goleador dos que xa non quedan.

Valeri Karpin, o ruso indomable

Hoxe na nosa sección de Mitos Celestes temos a un inesquecible e mítico xogador destes derradeiros anos, o estonio Valeri Karpin.

Valeri Georgievich Karpin naceu en Tallin (Estonia) o 2 de febreiro de 1969. Comezou a xogar ao fútbol nas terras que o viron nacer, no CSKA de Moscú, o Fakel Voronezh e no Spartak de Moscú, onde conseguiu tres Ligas (1992, 93 e 94) , dúas Copas e xogou o mundial de 1994 en EEUU coa recentemente formada selección rusa. Xa na tempada 1994/95 chegou á Liga española nas filas da Real Sociedade onde debutou en San Lázaro o 4 de setembro de 1994. No conxunto donostiarra certificou un gran segundo ano con 13 goles. Posteriormente fichou polo Valencia CF, equipo no que non triunfou e propiciou a súa chegada ao Celta de Vigo.

Arrivou ao Celta de Vigo na tempada 1997/98 e rapidamente faise indiscutible na banda dereita do equipo celtiña que por aquelas datas dirixía Javo Irureta. Ese Celta fixo historia e conseguiu clasificarse para a copa da UEFA dirixidos por xogadores da talla de Mazinho, Mostovoi, Revivo, Djorovic, M.Salgado e coma non, Karpin. Ese Celta seguiu crecendo ata cotas insospechadas uns anos antes da man de Víctor Fernández, pero no verán do 2002 Valeri Karpin, un dos ídolos da bancada, saíu do equipo pola porta de atrás tras desavenencias coa directiva de H.Gómez. Gran parte da grada segue a chorar a súa marcha.

No 2002/03 volveu á Real Sociedade onde participou na Liga de Campións (curiosamente no ano que tamén a disputou o Celta). Tres anos despois, na tempada 2004/05, Karpin retirouse do fútbol. Foi fronte ao campión de Liga, o FC Barcelona, onde finalizou a súa ampla traxectoria da única forma que podía facelo, cometendo unha dura falta a dous minutos para o final de partido e que lle serviu para ser amonestado antes de ser substituído por e recibir todo o agarimo da afección de Anoeta (a súa segunda afección trala do Celta).

Polémico e sen pelos na lingua, este veterano e carismático centrocampista, soubo facer caso omiso ás críticas e gañarse o agarimo da afección alí onde xogou. Foi un xogador líder do seu equipo, destacado pola súa forte coraxe sobre o terreo de xogo. Desborde pola banda dereita, goles chegando desde segunda liña, a súa inagotable capacidade física, un carácter e unha garra impresionantes, xunto coa súa loira melena ao vento, eran as súas señas de identidade. A cifra de 73 veces como internacional con Rusia o avala como un gran xogador. Co Celta xogou a nada despreciable cifra de 168 partidos e marcou 26 goles en Liga.

Os presente do ex-xogador ruso está máis que ocupado. Á súa faceta de empresario en diversas inmobiliarias na cidade de Vigo temos que engadirlle a súa participación activa no pratocinio do deporte vigués e galego. Karpin conta entre os seus patrocinados ao equipo de voleibol Vigo Valery Karpin, ao equipo ciclista Karpin Galicia, ao nadador paraloímpico Chano Rodríguez e ao equipo de rugby Universidade de Vigo. Tamén é colaborador habitual do Rondo, programa que se emite na 2ª cadea de TVE. Aínda que todo apunta a que o estonio quere rematar ligado ao clube dos seus amores, o Celta de Vigo.

Karpin, a afección celtiña endexamais te esquecerá.

Outro mitos:

Venancio, o “Capitán Veneno”

O “loco” Fenoy, o porteiro “Pichichi”

Milorad Ratkovic, o zurdo elegante

Jimmi Hagan, o “kaiser” da defensa

Hermidita, o primeiro “killer”

Venancio, o “Capitán Veneno”

Hoxe na nosa sección habitual de Mitos Celestes presentamos a un home que seguramente ninguén de nós tivo o pracer de velo xogar. Aínda que non é dos máis recoñecidos, foi un dos primeiros ídolos da afección, en definitiva, un dos xogadores máis representativos da historia do noso club que nunca debería quedar no esquecemento de ningún celtista, o granVenancio.

Venancio González Iglesias naceu o 8 de decembro de 1914 na vila ourensán de Ribadabia. Naqueles tempos do fútbol físico e campos impracticables, comezou a destacar Venancio xogando no equipo da súa terra. ¡Con 15 anos xa xogaba no primeiro equipo e como titular! Pronto chamou a atención de equipos máis importantes e o Ourense chamou ás súas portas. Despois dun par de tempadas cos ourensáns no ano 1933, con 19 anos, recalou no Celta de Vigo.

No conxunto vigués comezou xogando na segunda división pero, despois dun par de tempadas, o equipo logrou o ansiado ascenso a primeira división no ano 1936; Venancio foi peza clave. Venancio cumpliu un total de 12 tempadas xogando no equipo vigués amosando sempre unha profesionalidade e amor ás cores dignas de mención. Na súa derradeira tempada colaborou a que o Celta chegase ao seu maior éxito ata ese momento, a final da copa do xeneralísimo en Chamartín, que desgrazadamente perdimos por catro goles a un fronte ao Sevilla.

Venancio xogou un total 162 partidos co equipo vigués (99 en primeira) e conseguiu 9 goles. Pero Venancio non destacaba pola súa faceta goleadora. Era un extremo dereita á antiga usanza, moi rápido e vertical que gañaba con facilidade a liña de fondo e poñía uns milimétricos centros para que compañeiros da talla de Nolete, Pahiño ou Hermidita os remachasen ao fondo da rede.

O alcume de “Capitán Veneno” llo puxeron polo seu marcado temperamento. Unha maneira de ser causante de que non se enrugara por ningunha circunstancia; xa fora protestando aos arbitros (os seus grandes inimigos), arengando aos seus compañeiros ou encarándose co equipo rival. A lenda fala dunha anécdota que lle pasou nun derbi co Deportivo e que mostra ben ás claras o temperamento do extremo galego. Venancio, que era o capitán do equipo, foi expulsado no partido pero negouse a abandonar aos seus compañeiros. Ao final tiveron que sacalo do campo pola forza.

Venancio é sen dúbida un dos homes máis importantes na historia deste equipo. Foi o primeiro gran capitán, un home sacrificado polo ben do equipo antes do seu lucimiento personal, un home que renunciou a xogar en clubs máis grandes polo incondicional cariño que profesaba a este equipo, un home que continuou ligado ao Celta tras rematar a súa carreira, en resumo, un home que os celtistas non podemos esquecer porque forma parte da nosa historia.

Venancio, un mito entre os mitos.

O “loco” Fenoy, o porteiro “Pichichi”

Hoxe, na nosa sección habitual de Mitos Celestes, temos a un home que despois de xogar catro anos no Celta, saiu pola porta trasera, o “loco” Fenoy. Desde TodoCelta precisabamos necesaria esta pequena homenaxe.

Carlos Alberto Fenoy (á dereita no seu paso polo Celta,) naceu en Buenos Aires o 15 de outubro de 1948. Comezou moi xove a xogar ao fútbol e rapidamente chamou a atención de equipos grandes. O máis listo foi o Newell´s Old Boys de Rosario, onde xogou de xuvenil e debutou na primeira división do fútbol arxentino. Despois Fenoy trocou de aires e voltou á Buenos Aires para xogar no Vélez Sarsfield.

Na tempada 1975-76, Fenoy fichou polo Celta de Vigo. Foi contratado como un reforzo de luxo para devolver ao equipo á maxima categoria do fútbol español. Nesta plantilla (que finalmente conseguíu levar ao Celta a primeira) xogaban homes tan importantes na historia do Celta como Félix Carnero, Del Cura, Lezcano ou Manolo. O seguinte ano o Celta fai unha das súas peores tempadas na primeira división e descendeu a segunda con tan só 18 puntos e 6 partidos gañados. A curiosidade, foi que Fenoy era o encargado de lanzar os penaltis e convertiuse no “pichichi” do Celta con 5 goles. Estes goles foron un a Arconada fronte á Real Sociedade (1-0 gañou o Celta), un ao Elche (empate a 1), un ao Real Madrid (o Celta gañou ese partido por 2-0) e un en cada volta ao Las Palmas (1-0 en Balaídos e 5-1 no Insular pra os canarios). Na seguinte tempada Fenoy xoga 36 partidos e o Celta ascendeu de novo a primeira. Na súa derradeira tempada no Celta, Fenoy non se sentiu a gusto xogando en segunda e declarou: “non me sirve de nada ser un ídolo en Vigo; viñen a gañar prata”. Despois disto, tivo un pequeno enfrontamento coa afección e foi separado do equipo. Esta tempada tan só xogou 6 partidos e ao rematar o ano, o gardamallas arxentino abandonou Vigo con destino ao Valladolid.

En Valladolid convertiuse nun mito. Xogou no equipo pucelano durante 8 tempadas e un total de 250 partidos na primeira división. Tan só marcou un gol máis nestes anos en Valladolid. Remataría en Arxentina, onde vive actualmente.

O “loco” Fenoy foi un portero singular e con moito carácter. Era o típico porteiro arxentino, con moitísimos reflexos e moi bo nos man a man. Pero o que convertiuno nun ídolo en Vigo (e tamén en outros equipos nos que estivo) foi a súa capacidade de lanzar penaltis, o que o levou a ser o máximo goleador do Celta (o único caso na historia da primeira división) e modelo a imitar de todolos rapaces vigueses. Xogou 95 partidos (48 en primeira división) co Celta e marcou 5 goles.

Dicíase del que cando xogaba en Newell´s Old Boys, durante os seus adestramentos máis desgañados, dedicábase a clasificar os balóns que lle lanzaban os seus compañeiros en dous grandes grupos: parables e imparables. Non é que se tirase tampouco en busca de deter uns ou outros para demostrar que tiña razón, tan só dicía cal sería o resultado se tivese gañas de adestrar: “parable”, “a fóra”, “pau”, “imparable”… Pero el, nin se movía; só vía pasar os tiros. Se alguén lle reprochaba algo, poñía cara de intelectual, e dicía: “Hoxe, teoría”

Carlos Alberto Fenoy, un dos mellores porteiros da historia do Celta.

Milorad Ratkovic, o zurdo elegante

Hoxe na nos Mitos Celestes teremos a un xogador querídisimo pola afección, o serbio Milorad Ratkovic.

Milorad Ratkovic naceu en Zenica (Serbia) o 11 de outubro de 1964. Comezou xogando nas categorias inferiores no Estrela Vermella de Belgrado. No ano 1987 sube á primeira plantilla do equipo serbio. No 1990 (despois de tres tempadas) fichou polo Borac B.L. (tempada 90/91). Despois de este ano, volta ao Estrela Vermella (91/92) e consigue a copa intercontinental xogando con homes como Jugovic, Savicevic, Mihajlovic ou Pancev e vellos coñecidos da afección da nosa liga comoBelodidici ou Stosic (no ano anterior xogou Prosinecki antes de recalar no Madrid). Ese ano chamou a atención do Celta.

Chega ao Celta de Vigo na tempada 92/93. Desde a súa chegada Ratkovic fíxose sen problema dono e señor da banda esquerda de Balaídos. Permaneceu no Celta ata a tempada 97/98. Nestes anos está ás ordes dos adestradores Chechu Rojo, Carlos Aimar, F.Castro Santos e Irureta.O serbio, en todo este tempo co celta, chegou a xogar a final de copa de Madrid fronte ao Zaragoza e participou no primeiro ano que o Celta clasificou pra a copa UEFA.

Despois desta clasificación Ratkovic saíu do Celta cara ao Sevilla da man do seu antigo adestrador Fernando Castro Santos. Pero ao adestrador galego non lle foi ben na súa aventura andaluza e foi destituido pouco despois de comezar a tempada. Milorad deixou o equipo en febreiro pra liberar unha praza de extranxeiro no equipo de Nervión (que daquelas xogaba na segunda división). Despois desta infructuosa experiencia no Sevilla, volveu á súa terra natal pero non sería por moito tempo.

Ratkovic volveu a Vigo pra colaborar nas categorías inferiores do Celta. Actualmente é o adestrador do equipo de cadetes co que está a acadar moi bos resultados e é moi querido tanto por afección coma polos xogadores.

Ratkovic foi un centrocampista zurdo moi ofensivo cun gran manexo de balón. Posuía un disparo excepcional e case todolos goles que marcou co Celta foron dunha beleza extraordinaria. Cando estaba entonado era prácticamente imparable, chegaba con moita calidade á liña de fondo e poñía uns centros excepcionais. Co Celta xogou un total de 134 partidos na primeira división marcando 15 goles.

Milorad Ratkovic, sen dúbida un grande que a grada de Balaídos non esquecerá.

Jimmy Hagan, o “kaiser” da defensa

Hoxe na sección de mitos celestes é o turno de: Jimmy Hagan.

Jim Hagan nado o 10 de agosto de 1956 en Monkstown, Irlanda do Norte. O central irlandés comeza a súa carreira no Larne (equipo da liga irlandesa) na temporada 1974-75. O seguinte ano, é dicir no 1976, gaña o galardón de xogador xoven do ano na liga do Ulster e no ano 77 é trapasado ao Coventry da Premier League onde xoga tres tempadas. As lesións non lle respetan e apenas pode xogar en Inglaterra polo que ten pasos breves por algún equipo da segunda inglesa (Torquay United), por EEUU (Detroit Cougars) e ata por Hong Kong (Seiko). Despois doutro desaparcibido paso polo Coventry, Hagan chega a outro club da mesma cidade, o Birmingham City, onde permanece cinco anos convertíndose nun dos xogadores máis importantes do equipo.

En 1986 chega ao Celta de Vigo, afundido na segunda división, como reforzo de luxo pra intentar o ascenso. Nesta liga (famosa por ser a liga máis longa da historia xa que incluía play-offs) os vigueses acadan o ascenso na promoción despois da famosa victoria en Riazor e o empate en Sestao. Neste Celta xogaban homes como Baltazar e estaban adestrados por Colin Addison. Na seguinte tempada (1987-88), xa adestrados por Maguregui, Hagan completa unha liga excepcional e é elixido o xogador máis limpo da primeira división. Aínda permanece outro ano máis no celta (1988-89) e volve a amosar a súa regularidade.

En novembro de 1989 finaliza a súa traxectoria no Celta. Despois xogaría outra vez no Larne (1989-90), no Ik Oddevold sueco (1990-91) e no seu regreso ao seu país no Ballymena United como adestrador-xogador (1991-92 ata 1993-1994), no Carrick Rangers (1993-1994), outra vez no Larne tamén como adestrador-xogador (1994-95), no Crusaders (1994-95) e no Coleraine (1995-96). No ano 2005 volveu a adestar ao seu equipo da vida (o Larne) pero sen moita sorte xa que foi cesado debido a unha mala racha de resultados.

Hagan foi un dos mellores defensas na historia do Celta. Case insuperable no un contra un, era moi rápido, sacaba o balón xogado desde atrás coma os mellores mediocentros e non precisaba de brusquedades á hora de cortar o avance rival. Ademais tiña un bo xogo aéreo e rara vez tiña un erro de concentración. “Jimmy“, como se lle chamaba en Vigo, xogou un co Celta un total de 59 partidos en dúas temporadas e media e non marcou ningún gol.

Jimmy Hagan, un superclase na defensa.

Hermidita, o primeiro “killer”

Como xa adiantamos en Palco Vip (programa de Todocelta radio), Todocelta está a por en marcha varias seccións novas co obxectivo de coñecer dun modo ameno e interesante a historia do noso equipo. Se a semana pasada foi o turno de Fiascos Históricos, agora tocalle aos grandes xogadores que portaron a elástica celeste, estamos a falar de Mitos Celestes.

Hoxe é o turno dun dos xogadores máis grandes na historia do Celta, o máximo goleador da historia na primeira división, o gran Hermidita.

Manuel Hermida Losada, coñecido como Hermidita para distinguilo dos seus tios e tamén xogadores do Celta, Pepe Hermida e Anxo Hermida, foi unha das grandes glorias do noso club. Gondomar (1924-2005), comezou a súa vida deportiva xogando no Peñasco e o Berbés, e aos 20 anos arrivou no clube céltico, onde xogaría durante 12 anos, desde 1944 ata 1956, disputando un total de 170 partidos. Neste total de encontros o dianteiro celeste anotou a frioleira de 107 goles na primeira división, máis 3 tantos na segunda e outros 3 en partidos de promoción.

A súa vida deportiva remataría nas ringleiras do Córdoba, onde xogaría 2 tempadas máis. Como anécdota cabe destacar que o Celta lle quedou debendo 65.000 pesetas que xamais vería e que naquelos tempos eran un auténtico diñeiral.

Como xogador Hermidita posuía un disparo mortal, aínda que non so tiña esas cualidades xa que era moi rápido e tamén tiña un bo remate de cabeza. Xogaba nunha posición intermedia entre o dianteiro centro e os medios, o que agora se chamaría media punta ou segundo dianteiro. O seu segredo era a súa confianza en si mesmo a pesar de xogar un mal partido, nunca deixaba de tentalo e case sempre lograba arrincar aplausos da bancada.

Hermidita, un grande entre os grandes. O celtismo nunca te esquecerá.